• Unnar Erlingsson

Gelgjuskeiðið


Gelgjan - Zitz

Ég var aldrei mikill bókaormur, þótti lestur allt of hægfara tómstundaiðja. Bækur voru langar og seinlesnar og engar myndir. Myndasögurnar voru hinsvegar frábærar, svona á milli þess sem maður gat horft á myndir í sjónvarpi, þar sem maður fór í gegnum þykkar bækur á 90 mínútum sléttum. Allt í lit og eintómar myndir. Framan af var líf mitt svolítið litað af hraða. Mikilvægast að komast yfir sem mest á sem stystum tíma.


Myndasögubækurnar voru auðvitað uppáhalds, enda löng venja fyrir því í Grashaganum á Selfossi að finna nokkrar slíkar í jólapökkum hverra jóla. Þær voru svo lesnar upp til agna fyrir svefninn og svo þegar maður vaknaði, aftur og aftur og aftur og jafnvel enn í dag.

Þegar ég fór að bera út blöð, stubbur að aldri, þá klippti ég út úr dagblöðunum teiknimyndasögur og límdi inn í gamla símaskrá. Á tíma var ég að bera út öll dagblöðin sem út komu, Morgunblaðið, Dagblaðið, Vísi, Tímann, Þjóðviljan og Alþýðublaðið (sem var reyndar svo ómerkilegt að það voru ekki einu sinni teiknimyndasögur í því). Þetta var gósentíð. Fullt af fríu skemmtiefni á hverjum degi.


Eðlilega hefur ýmislegt breyst. Upp úr þrítugu fór ég að gefa mér tíma til að lesa bækur og gat jafnvel notið þeirra án myndskreytinga. En áhuginn á teiknimyndasögunum og skrýtlunum sem ég lá yfir í gömlu dagblöðunum er enn til staðar. Ég fylgist með fullt af slíku á rafbrautum alnetsins og hrífst enn að hugmyndaflugi og ótrúlegri sköpunarhæfni listamanna, teiknara og textahöfunda að koma flóknu efni til skila á ótrúlega einfaldann og skemmtilegan máta.


Ein af uppáhalds teiknimyndaskrítlunum mínum í dag er Zitz (ísl. unglingabóla) sem hafa heitið Gelgjan á íslensku. Ástæðan er líklega að ég hef oft séð sjálfan mig í þessum myndum og núna á ég eina rauðhærða gelgju sem finnst þetta ekkert fyndið. Sem er auðvitað sérstaklega fyndið. Hann á örugglega eftir að hlæja með mér einn daginn.


-Unnar

Gelgjan á netinu: www.zitscomics.com

47 views

©2016-2020 #ekkigefastupp