Frosið augnablik

Ég stend og stari inn í frostþokuna.

Orkan dvín, birtan minnkar,

eins og ský sé dregið fyrir sálina.

Það er vetur.

Veturinn, eins og aðrar árstíðir,

er hluti af hringrás lífsins.

Tímabil dvala,

undanfari vonarinnar.

Orkan er ekki horfin,

hún stendur aðeins í stað,

vonin bíður síns tíma.

Líf sem neitar að gefast upp.

Þó sálin sjáist ekki í þokinni,

þá er ljós geymt innra með þér,

bjartara en þú heldur.

Væntu þess að blómstra á ný.

Vorið finnur þig aftur.

Ekki gefast upp.